یک دوست به اسم سپهر
درباره سایت
آخرین مطالب
- WITCH
- das feuer liebt mich
- متنفرم از این مدل پست گذاشتن ها یا در بلاگستان هم آدم های چیپ و خالهزنک زیادی است. یا شاید از بلاگ کوچ کردم.
- تاحالا باهاش زار زدین؟..دارم...
- السون ولسون.. خاطرات کجان؟ قبرستون.
- احساسم به کما رفته است
- زن دیگری... مرد یا... چادر . دور گردنش بود...
- death angel
- آیینه ها پنجره هایی بودن از دنیای موازی
- من قافیه ای سرگردانم
امکانات وب
من عصبانی نمیشوم... شاید یک اختلال ژنتیکی باشد یا شاید زیر سر همان مردمک گشاد در تاریکی ام باشد شاید هم زیر سر اسم لعنتی ام (دلارام)... . اصلن به قول بوکوفسکی میخواهد زیر سر هر خری باشد. مسئله این است: من عصبانی نمیشوم...
در عوضش غمگین میشوم.. لال میشوم. و میرم و یک گوشه می نشینم...
قبل تر ها هم عصبانی نمیشدم. غمگین میشدم و اگر حرفی میزدم در همون لحظه آنقدر حرف میزدم و توضیح میدادم (با اشک-چون روحم درد گرفته بود-) که خودم خسته میشدم ...
و باز هم لال میشدم و یک گوشه می نشستم...
راستی ... من همیشه آرام گریه میکنم. آنقدر که هیچکس صدایش را نمی شنود.
و همیشه ارام راه می روم.
و همیشه
آرامم...
مدتهاست که
همیشه...
عکس: من.
پ ن : گاهی وقت ها احساس میکنم احتیاج به داد زدن دارم اما نمیتوانم...
برچسب:
نویسنده: آرین عباسی