اقیانوس آرام

ادم هارا که میبینم. شک میکنم. به خودم . به خصلت هایم به سلامتی روانم. به دلارام بودنم. آدم ها با هم بیرون میروند و لذت میبرند. تفریح میکنند و لذت میبرند ساعت ها حرف میزنن و لذت میبرند آدم ها باهم خرید میروند و از خریدشان لذت میبرند. آدم ها لذت میبرند و لذت میبرند.. از چیز هایی که برای من به هیچ وجه لذت بخش نیست و در آن موقعیت حالم مثل فرو کردن پی در پی سوزن به کف پایم است.

بیشتر از هرکسی با خودم بدون هیچ زبونی حرف میزنم. حتی گاهی با خودمم حرفی نمیزنم از گفت و شنود های طولانی بیزارم و از گفتگوهایی که طرفم هی به من بگوید دلارام! نمیشنوم چی میگی لطفن بلند تر... درواقع این جمله شده است خط قرمز من. به شدت عصبی ام می کند.

از تلفونی حرف زدن ها بدم می آید از بیرون رفتن های بیشتر از دوساعت با کسی بیزارم.(من خوب می تونم ادای آدم های اجتماعی را در بیاورم. اما فقط برای دو ساعت! )عادت است؟ نه خصلت است و برای اولین بار است که این خصلت دارد ازارم می دهد. من اینطور هستم. با این خصلت . شاید برای شما جالب باشد یا حتی جذاب اما وقتی عزیز ترین دوستتان را برنجانید قطعن حالتان از خودتان بهم میخورد.

خیلی از دوستانم را سر همین تلفونی حرف نزدن هایم از دست داده ام. باور نمیکنید؟ میتوانید از تک تک دوستان دوران دبیرستانم بپرسید! چون دلارام با ما بعداز فارغ التحصیلی تماس نگرفته است هروقت هم که با او تماس میگیریم نه حرفی میزند و فقط گوش میدهد و سوالات مسخره می پرسد.پس حتمن به گفتگو با ما علاقه ای ندارد. درنتیجه فاصله می گیرند از من ... اهمیت انچنانی هم برایم ندارد حقیقتش ! چون انها فقط دوست هستند... فقط دوست! این که نمیتوانند این خصلت من را درک کنند مشکل من نیست...

دوستانی که مرا باور کردند کنارم ماندن . زیاد هم نبودند اما تفاوت من را در ک کردند اما بعضی از آدم ها برایتان فقط دوست نیستند...